Waarom ik dacht dat zekerheid nodig was – en wat het me kostte

Ik loop hier in het Black River National Park, bij Sophie Nature Walk, officieel Gorges National Park.

En terwijl ik hier loop, wil ik iets vertellen wat voor mij een belangrijk kantelpunt was.

In december 2023 heb ik een keuze gemaakt die voor mij noodzakelijk voelde.

Niet omdat ik dat wilde, maar omdat ik dacht dat het financieel moest.

Mijn inkomsten uit mijn bedrijf waren teruggelopen. Dat had alles te maken met mantelzorg.

Mijn vader is in december 2022 overleden, maar in de twee jaar daarvoor heb ik samen met mijn zus intensief voor hem gezorgd.

Mantelzorg die diep ingrijpt. Emotioneel, praktisch, mentaal.

Mijn bedrijf draaide door, maar op halve kracht. En dat zie je terug in je cijfers.

Dus besloot ik om weer voor een werkgever te gaan werken.

24 uur per week. Dinsdag, woensdag, donderdag. Als consultant.

Ik dacht: dit geeft me financiële lucht. Dit is even nodig.

Maar eigenlijk voelde ik al heel snel dat het niet klopte.

Ik kwam terecht op een afdeling met vijf collega’s. Vijf mannen. Later kwam er nog een vrouw bij.

De ruimte voelde als een gymzaal. Een Novilon vloer. Schoolbankachtige bureaus. Een oud gebouw.

De huisstijl was rood en oranje. Kaal, sfeerloos. Misschien één plant.

En vooral: prikkels.

Luidruchtige mechanische toetsenborden, van die rammelkasten.

Constant geluid. Gesprekken door elkaar. Geen rust. Geen demping.

Voor sommige mensen is dat achtergrondruis.

Voor mij niet.

Ik raakte overprikkeld. Snel. Structureel.

Mijn lichaam gaf signalen af, maar mijn hoofd zei: je moet dit volhouden.

Dat ging niet. Op 12 april heb ik me ziekgemeld. Omdat het echt niet meer ging.

Ik zat midden in een burn-out.

Het contract liep zeven maanden, tot 1 juli 2024, en ik zat in de ziektewet om te herstellen.

En achteraf gezien is dit voor mij een heel belangrijke les geweest.

De eerste boodschap is deze:

je mag op jezelf vertrouwen. Zeker als ondernemer.

Als ik eerlijk ben, weet ik nu dat ik financieel beter had gezeten als ik deze baan níet had aangenomen.

Mijn bedrijf had zich herpakt. Dat heeft het later ook gedaan.

Maar ik koos vanuit angst. Vanuit het idee dat ik veiligheid nodig had, terwijl ik mezelf daarmee juist uitputte.

Geen enkel inkomen weegt op tegen een burn-out.

En jezelf structureel ongelukkig maken uit financiële angst is nooit de oplossing.

De tweede boodschap gaat over mantelzorg. En die gaat verder dan mijn persoonlijke verhaal.

In Nederland is mantelzorg de afgelopen vijftien jaar steeds zwaarder geworden.

Niet omdat mensen niet willen zorgen, maar omdat de verantwoordelijkheid steeds vaker bij de kinderen terechtkomt.

Met regels. Met formulieren. Met verwachtingen. Met een enorme druk.

En ik stel me serieus de vraag: moet dit zo?

Hoe is mantelzorg geregeld in andere landen?

In landen waar je je ouder in huis kunt nemen zonder een administratieve nachtmerrie.

Waar zorg menselijker is georganiseerd.

Waar de last voor kinderen minder verstikkend is.

Ik geloof dat dit in andere landen beter geregeld is.

En dat wil ik onderzoeken.

Mijn idee is om een e-boek te maken:

de tien landen waar mantelzorg het beste geregeld is.

Praktisch. Menselijk. Met ruimte voor familie, zorg en leven.

En ik nodig mensen uit om hun verhaal te delen.

Wat heeft mantelzorg gedaan met jouw werk, je gezondheid, je leven?

Die verhalen verdienen een plek.

Dit is een onderwerp dat groter is dan we vaak durven toe te geven.

En het hoort voor mij onlosmakelijk bij Emigratiekracht.

Omdat vrijheid niet alleen gaat over waar je woont, maar ook over onder welke voorwaarden je kunt zorgen.